27ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Κύπρου
30 Μαΐου – 21 Ιουνίου 2026
Το Τμήμα Σύγχρονου Πολιτισμού του Υφυπουργείου Πολιτισμού Κύπρου, σε συνεργασία με το Θέατρο Ριάλτο, παρουσιάζει το 27ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Κύπρου.
Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από τις 30 Μαΐου έως τις 21 Ιουνίου 2026, κυρίως στο Θέατρο Ριάλτο στη Λεμεσό, με μία παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας.
Η φετινή διοργάνωση υποδέχεται ομάδες σύγχρονου χορού από την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, το Βέλγιο, τη Φινλανδία και την Κύπρο, φέρνοντας στη σκηνή του Θεάτρου Ριάλτο ένα πλούσιο φάσμα σύγχρονων χορογραφικών φωνών. Το πρόγραμμα συγκεντρώνει μια δυναμική επιλογή έργων που στοχάζονται πάνω στο σώμα ως κεντρικό πεδίο έκφρασης και εμπειρίας. Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, μέσα από την πολυπλοκότητα, την πίεση και την αδιάκοπη αλλαγή, ο σύγχρονος χορός γίνεται ένας τόπος όπου η ευθραυστότητα και η δύναμη συνυπάρχουν, και όπου η κίνηση αποκαλύπτει όσα δεν μπορούν πάντοτε να ειπωθούν.
Μέσα από διαφορετικές χορογραφικές προσεγγίσεις και καλλιτεχνικές γλώσσες, το Φεστιβάλ διερευνά τον τρόπο με τον οποίο το σώμα φέρει μνήμη, ανταποκρίνεται στο περιβάλλον του και αντιστέκεται στον περιορισμό του. Κάθε έργο συμβάλλει σε έναν ευρύτερο διάλογο γύρω από την παρουσία, την αντοχή και τη μεταμόρφωση — προσφέροντας στο κοινό μια συνάντηση με τον χορό άμεση, ανθρώπινη και βαθιά ζωντανή.
Το BLKDOG αποτελεί ένα αιχμηρό, ποιητικό σχόλιο του Botis Seva για το πώς οι νέοι σήμερα ανταποκρίνονται σε έναν κόσμο που δεν έχει κτιστεί για αυτούς. Μια hip-hop χορευτική παράσταση γεμάτη συναίσθημα, το BLKDOG αποκαλύπτει τη βίαιη σύνδεση ανάμεσα στην αυτοανακάλυψη και την αυτοκαταστροφή. Μέσα από στοιχειωμένες αναμνήσεις παιδικής ηλικίας και τραύματα της ενήλικης ζωής, το έργο διερευνά πώς παλεύουμε με τις αδυναμίες μας για να βρούμε μια αίσθηση γαλήνης. Η μουσική είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας συνεργασίας με τον Torben Sylvest και συνδυάζει πρωτότυπες συνθέσεις με προφορικό λόγο, προσφέροντας πολλαπλά επίπεδα νοήματος και αναδεικνύοντας τις εσωτερικές διεργασίες των χαρακτήρων επί σκηνής. Καθώς η χορογραφία διεισδύει στα πιο ενδόμυχα στρώματα της ζωής, οι φωτισμοί του Tom Visser δημιουργούν μια σκοτεινή ομίχλη απογοήτευσης, ενώ τα κοστούμια του Ryan Dawson-Laight παραπέμπουν στην προστασία και την ασφάλεια της παιδικής ηλικίας.
«Το BLKDOG είναι για όλους όσοι έχουν βιώσει τραύμα και πένθος. Για όσους έχουν ζήσει πλάι σε μέλη της οικογένειάς τους που πέρασαν κατάθλιψη ή απώλεια. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η έκφραση των συναισθημάτων μας ενδέχεται να μην γίνεται ποτέ κατανοητή. Πέρασα την παιδική μου ηλικία χωρίς να εκφράζω τα συναισθήματά μου και τώρα, στα 30 μου πια, μπορώ επιτέλους να μιλήσω». Botis Seva
Ο Botis Seva αποτελεί μια ξεχωριστή, επιδραστική φωνή, το χορογραφικό έργο του οποίου έχει τις ρίζες του στο χοροθέατρο hip-hop, εμπνευσμένο από μια ελεύθερη, ανοιχτή προσέγγιση στη χορογραφία. Το έργο του αντλεί από την πραγματική ζωή, αποτυπώνοντας τόσο τις δικές του ιστορίες όσο και εκείνες των ανθρώπων γύρω του, ενώ παράλληλα αξιοποιεί τεχνικές από τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες και άλλα κινησιολογικά ιδιώματα, επαναπροσδιορίζοντας διαρκώς τη δημιουργική του προσέγγιση και τη σχέση του με τη σκηνή. Από νεαρή ηλικία, το πάθος του Botis ήταν η μουσική. Περνούσε χρόνο στην τοπική λέσχη νέων, γράφοντας και ερμηνεύοντας ραπ μουσική. Στην ηλικία των 15 ετών, ήρθε σε επαφή με τον χορό στο σχολείο, και εκεί αποφάσισε να ακολουθήσει μια χορογραφική πορεία εκτός των καθιερωμένων εκπαιδευτικών διαδρομών. Σε ηλικία 19 ετών, ίδρυσε τη hip-hop dance theatre ομάδα Far From The Norm στο Dagenham του Λονδίνου, μαζί με φίλους που μοιράζονταν το ίδιο ενδιαφέρον για πειραματισμό με τη φόρμα του hip-hop. Στα πρώτα του χορογραφικά βήματα, εξέλιξε την πρακτική του μέσα από προγράμματα καθοδήγησης και καλλιτεχνικής ανάπτυξης με το Breakin’ Convention στο Sadler’s Wells, τα οποία του χάρισαν την αυτοπεποίθηση να διεκδικήσει συμμετοχή σε διαφορετικές πλατφόρμες και να διαμορφώσει σταδιακά τη δική του καλλιτεχνική γλώσσα και πορεία. Έκτοτε, το έργο του εξελίχθηκε δυναμικά σε σκηνικές παραγωγές, υπαίθριες δράσεις και κινηματογραφικά έργα χορού, αποσπώντας πολυάριθμες διακρίσεις, μεταξύ άλλων, το Βραβείο Olivier Καλύτερης Νέας Παραγωγής Χορού για το BLKDOG (2019) και το Βραβείο CHANEL Next Prize (2022).
«Ο Seva είναι ένας χορογράφος που κινείται προς μια νέα κατεύθυνση στο διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο του βρετανικού σύγχρονου χορού. Ένας δημιουργός που αναμένεται να αποκτήσει σημαντική απήχηση στο μέλλον.» — Graham Watts
Σκηνοθεσία & Χορογραφία: Botis Seva
Μουσική: Torben Sylvest
Σχεδιασμός φωτισμού: Tom Visser
Σχεδιασμός κοστουμιών: Ryan Dawson-Laight
Ερμηνεία: Far From The Norm, Sebastian Harry, Penelope Klamert, Margaux Pourpoint, Corey Owens, Victoria Shulungu, Larissa Koopman
Εκτελεστικός παραγωγός: Lee Griffiths
Παραγωγός: Gabija Cepelyte
Επικεφαλής παραγωγής: Andy Downie (Velocet)
Διεύθυνση παραγωγής & επανασχεδιασμός φωτισμού: Chris Burr, Seth Rook Williams
Υπεύθυνοι περιοδείας: Ciara Lynch
Κατασκευή κοστουμιών: Jordan Goertz, Julie Sayers, Kelsey Vickery, Kingsley Hall, Lou Petty, Rosie Whiting
Ηχοληψία (μίξη): Pär Carlsson
Υπεύθυνος προβών (Έρευνα & Ανάπτυξη): Ekin Bernay
Με τη συμβολή των καλλιτεχνών: Charlotte Clark, Clarissa Shulungu, Ezra Owen, Isaac Ouro-Gnao, Savanah Anais Rowe, Shiloh Seva, Tyrone Isaac-Stuart
Συμπαραγωγή: Far From The Norm, Norrlandsoperan και Sadler’s Wells
Με τη στήριξη: Arts Council England, Kingston University, Laban Theatre, Siobhan Davies Dance, UEL Dance: Urban Practice Department
*Προειδοποίηση περιεχομένου: Το BLKDOG περιλαμβάνει δυνατή μουσική, ήχους πυροβολισμών, καπνό και αφαιρετικές απεικονίσεις βιασμού, βίας και κατάθλιψης.
@farfromthenormεπαγγελματίες χορού
Το έργο The Barbarian Nights έχει τις ρίζες του στη συγκλονιστική, αναπόδραστη ιστορία της Μεσογείου. Ένα έργο που αφορά μια διαδρομή· όπως συμβαίνει πάντοτε, άλλωστε... Πέντε χρόνια ζωής ανάμεσα στη Γαλλία και την Αλγερία, στις αντίπερα όχθες της Μεσογείου, αυτής της θάλασσας που βρίσκεται στην απαρχή αυτών των ξεριζωμένων ανθρώπων, οι οποίοι μοιράζονται μια κοινή καταγωγή, θεμελιώδη χαρακτηριστικά και τους οποίους ονομάζουμε «Μεσογειακούς». Είναι αναγκαίο να πιστέψουμε σε έναν οικουμενικό πολιτισμό, ταυτόχρονα κοινό, υβριδικό και αλληλένδετο, ώστε να μπορέσουμε να οραματιστούμε ένα αναπόφευκτα κοινό μέλλον. Ποιοι ήταν αυτοί οι Βάρβαροι που εισέβαλλαν από τον Βορρά, οι μυστηριώδεις λαοί της θάλασσας που περιγράφονται συχνά στη Βίβλο, σε χρονικά και σε αρχαία μνημεία; Που συχνά τυγχάνουν αναφοράς χωρίς να προσδιορίζονται πραγματικά, χωρίς να γνωρίζουμε ποιοι ήταν ή από πού προέρχονταν; Ποιοι ήταν αυτοί οι Βάρβαροι της Ανατολής; Οι Πέρσες, οι Ίωνες, οι Βαβυλώνιοι, οι Αραβομουσουλμάνοι; Ποιες άγνωστες, λησμονημένες, αναδιαμορφωμένες ή αφομοιωμένες ιστορίες έχουμε κληρονομήσει; Η παράσταση στρέφει το βλέμμα προς αυτό που ο χορογράφος θεωρεί πιο όμορφο απ’ όλα: τη συνύπαρξη και τη διασταύρωση πολιτισμών και θρησκειών μέσα στον χρόνο, που του επιτρέπει να χαράξει τα θεμέλια μιας κοινής γεωγραφίας πάνω στην οποία στεκόμαστε σήμερα, πολύ συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Όπως ο ίδιος σημειώνει: «Θέλω να αγγίξω την ιστορία, να ανοίξω τα μάτια μου και να κινηθώ προς την ελευθερία. Να θυμηθώ πως η λέξη «Βάρβαρος» αποδίδεται και ως «Αμαζίγ», που σημαίνει «Ελεύθερος Άνθρωπος».
Χορογραφία: Hervé Koubi
Βοηθός χορογράφου: Fayçal Hamlat
Ερμηνευτές: Badr Benr Guibi, Giacomo Buffoni, Mohammed Elhilali, Youssef El Kanfoudi, Islam Kunakkulov, Abdelghani Ferradji, Oualid Guennoun, Vladimir Grev, Bendehiba Maamar, Nadjib Meherhera, Houssni Mijem, Ismail Oubbajaddi, Ayoub Rouifi, El Houssaini Zahid
Μουσική: Mozart – Fauré – Wagner – Παραδοσιακή αλγερινή μουσική
Μουσική σύνθεση: Maxime Bodson
Ενορχήστρωση: Guillaume Gabriel
Σχεδιασμός φωτισμού: Lionel Buzonie
Κοστούμια: Guillaume Gabriel, με τη συνεργασία της Claudine G-Delattre
Σκηνικά αντικείμενα: Esteban Cedres
Ο Hervé Koubi, απόφοιτος της École de la Danse, με καθηγήτρια τη Rosella Hightower, ξεκίνησε την καριέρα του ως ερμηνευτής σε έργα των Jean-Christophe Paré και Emilio Calcagno. Στη συνέχεια, χόρεψε στο Centre Chorégraphique National de Nantes με τους Claude Brumachon και Benjamin Lamarche, ακολούθως στο Centre Chorégraphique National de Caen με την Karine Saporta, καθώς και στην Compagnie Thor στις Βρυξέλλες με τον Thierry Smits. Το 2000 αποφάσισε να αναπτύξει το δικό του χορογραφικό έργο. Αρχικά, εστίασε το ενδιαφέρον του στην έννοια της παράδοσης, στην προφορική και σωματική μετάδοση: ένας χορός που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, που ενώνει, που δημιουργεί συνδέσεις ανάμεσα στους χορούς του παρελθόντος, τα rave parties και τις σύγχρονες συλλογικές χορευτικές συναντήσεις. Το 2009, η καλλιτεχνική του πορεία επηρεάστηκε βαθιά από τον urban χορό, ο οποίος ήταν ήδη εμφανής στις πρώτες του χορογραφικές δημιουργίες. Έκτοτε, ο Hervé Koubi διερευνά τη διασταύρωση μεταξύ των τεχνικών ως πεδίο πειραματισμού, ενός πεδίου που υπερβαίνει τεχνικά και αισθητικά όρια και κατηγορίες. Ως χορογράφος που δραστηριοποιείται ενεργά στον χώρο, αναπτύσσει επίσης με την ομάδα του πολυάριθμα συμμετοχικά πρότζεκτ, βασισμένα στη συνάντηση και την ανταλλαγή μεταξύ έργων, κοινού και διαφορετικών πρακτικών. Τα πρότζεκτ αυτά διερευνούν και διαμορφώνουν τα περιγράμματα ενός μπαλέτου του 21ου αιώνα, συνάμα βαθιά ριζωμένου στην ιστορία του, ανοιχτού και σύγχρονου. Τον Ιούλιο 2015 στέφθηκε Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων. Από το 2017 συνεργάζεται σε όλες του τις δημιουργίες με τον Fayçal Hamlat, χορευτή και χορογράφο, με τον οποίο μοιράζεται ένα κοινό καλλιτεχνικό όραμα.
Ο Fayçal Hamlat είναι χορευτής και χορογράφος με ειδίκευση στον urban χορό. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά με τον Hervé Koubi όταν ήταν ο επίσημος χορογράφος του Εθνικού Μπαλέτου της Αλγερίας. Συμμετείχε αρχικά ως ερμηνευτής στα έργα του Koubi, ενώ στη συνέχεια έγινε βοηθός του. Ενώ ο Hervé Koubi επηρεάστηκε από τον hip-hop χορό, ο Fayçal Hamlat ακολούθησε την αντίστροφη πορεία, επηρεαζόμενος με τη σειρά του από τον σύγχρονο χορό. Έκτοτε, έχει συμβάλει ουσιαστικά στο έργο του Koubi και είναι πλέον βασικός συνεργάτης του στη διαμόρφωση ενός υβριδικού χορογραφικού ύφους.
@hervekoubi
Η παράσταση Sirens προσκαλεί τους θεατές σε ένα αισθησιακό και μυστηριακό ταξίδι στον κόσμο της επιθυμίας και της κοινωνικής της έκφρασης. Οι ερμηνευτές μεταμορφώνονται επί σκηνής, εκφράζοντας μέσα από την κίνησή τους μια ιστορία ονείρων και ελευθερίας.Τα δύο σώματα οικειοποιούνται και αποστρέφονται στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων, δημιουργώντας μια ιδιότυπη γλώσσα αυτοέκφρασης. Την πρωτότυπη μουσική σύνθεση της παράστασης υπογράφει ο Jeph Vanger.
Η Ερμίρα Γκόρο ειδικεύεται στην κίνηση, τον χορό και την περφόρμανς. Εξερευνά διαρκώς νέες μορφές έκφρασης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργία διεπιστημονικών παραστάσεων που καθηλώνουν και εμπνέουν το κοινό. Αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και συνέχισε την εκπαίδευσή της στη Νέα Υόρκη με υποτροφίες από το Ίδρυμα Κούλα Πράτσικα και το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Στη Νέα Υόρκη, συνεργάστηκε με διεθνώς καταξιωμένες ομάδες χορού και δημιούργησε τις πρώτες της χορογραφικές δουλειές. Από το 2007 ως το 2018 συνεργάστηκε με τη φημισμένη ομάδα DV8 Physical Theatre ως ερμηνεύτρια, δασκάλα και βοηθός έρευνας και ανάπτυξης/χορογραφίας. Το 2022 ήταν υποψήφια για το βραβείο Outstanding Performer στα Bessies – New York Dance and Performance Awards. Παράλληλα με τη δημιουργία και την ερμηνεία, η Ερμίρα έχει προσκληθεί από διεθνείς οργανισμούς να διδάξει και να δημιουργήσει χορογραφικά έργα. Το έργο της έχει παρουσιαστεί και υποστηριχθεί από φεστιβάλ και χώρους στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές για την ευρηματική και μοναδική της προσέγγιση.
Σύλληψη– Χορογραφία: Ερμίρα Γκόρο
Κινησιολογικό υλικό, χορογραφία: σε συνεργασία με τους ερμηνευτές
Ερμηνευτές: Χαρά Κότσαλη, Άγγελος Κολοσιώνης
Πρωτότυπη μουσική: Jeph Vanger
Ζωντανή μουσική: Αλίκη Λευθεριώτη
Σχεδιασμός κοστουμιών: Βένια Πολυχρονάκη
Σχεδιασμός φωτισμού: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός σχεδιαστή φωτισμού: Γιώργος Τσιτσίγκος
Σύμβουλος χορογραφίας: Μαριάννα Καβαλλιεράτου
Φωτογραφία/Βίντεο: Archlabyrinth
Παραγωγή: Removement
Με τη στήριξη: Υπουργείου Πολιτισμού Ελλάδας
@ermiragoro
Το έργο ODE έχει να κάνει με το μαζί, με το «καμία μόνη». Με τους τρόπους που μπορούμε να βρούμε για να διευρύνουμε τον χώρο που μας αναλογεί ως γυναίκες. Ένα σωματικό ποίημα που εξερευνά τον πυρήνα της γυναικείας δύναμης μέσα από το βλέμμα και την κίνηση. To ODE είναι μια πράξη ενσώματης ποίησης – δυναμική, μελωδική, συμπυκνωμένη. Μετά το LANDSCAPE, το οποίο συνεχίζει για τρίτη χρονιά να ταξιδεύει σε φεστιβάλ της Ευρώπης με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Programme, το νέο έργο της Έλενας Αντωνίου ακολουθεί τη διαδρομή εκείνη που μετακινεί το βλέμμα, τον χώρο, τον χρόνο και τη σχέση με τους θεατές.
Στο ODE, οι δύο καλλιτέχνιδες επαναπροσδιορίζουν τον εκάστοτε θεσμικό χώρο παρουσίασής του σε πεδίο συντονισμού και στέκονται εκεί όπου συναντιούνται η ρήξη και η αναγέννηση. Το βλέμμα καθορίζει, βλέποντας με τον ερωτισμό που διεκδικεί να φέρει κοντά, να ενώσει. Η ευαλωτότητα γίνεται δίοδος προς μια άλλη ισχύ. Οι ιεραρχίες και οι ρόλοι υποχωρούν. Η παρουσία επιβάλλεται, γίνεται ήχος, η κίνηση δόνηση και η συνύπαρξη μια μορφή διεκδίκησης. Όπως λέει η Audre Lorde: «Your silence will not protect you.»
Μετά την παρουσίαση του έργου LANDSCAPE στο Dance Umbrella 2025, μια παράσταση που «δεν είναι ένα παιχνίδι βλεμμάτων, ούτε μια πρόσκληση για βλέμματα ή επιθυμίες: είναι μια διαμαρτυρία» (Vito De Biasi, “Harper’s Bazaar Italy”), και αποσπώντας κριτικές για το σύνολο της δουλειάς της, η Έλενα Αντωνίου επανέρχεται με το ODE για να βρει αυτή τη φορά τον τρυφερό πυρήνα της γυναικείας δύναμης. Όπως αναφέρει ο Eoin Fenton [«A young(ish) perspective»] στην κριτική του, «αν σήμερα υπάρχει κάποια που φαίνεται ικανή να κρατήσει ζωντανή εκείνη την παράδοση του «χορεύω από τον κόλπο της μήτρας», όπως συνήθιζε να λέει η Martha Graham, αυτή είναι η Έλενα Αντωνίου».
Ιδέα, Χορογραφία, Ερμηνεία: Έλενα Αντωνίου
Ερμηνεία: Άννα Παπαθανασίου
Μουσική: Μαρία Σπίβακ
Δραματουργία: Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου
Καλλιτεχνικός σχεδιασμός: Χρήστος Κυριακίδης
Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης
Συντονισμός στυλιστικής επιμέλειας: Φίλιππος Μίσσας
Φωτογραφίες προώθησης & Γραφιστικός σχεδιασμός: Saint
Συντονισμός παραγωγής (διεθνώς): Άλεξ Παπασημακοπούλου
Συντονισμός παραγωγής (Κύπρος): Λουκία Βασιλείου
Με τη στήριξη: Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ & ONASSIS STEGI Touring Programme.
Η πρεμιέρα της παράστασης πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο στο πλαίσιο του προγράμματος Τερψιχόρη 2025 του Τμήματος Σύγχρονου Πολιτισμού του Υφυπουργείου Πολιτισμού Κύπρου.
@elenantoniou_
Το έργο ODE έχει να κάνει με το μαζί, με το «καμία μόνη». Με τους τρόπους που μπορούμε να βρούμε για να διευρύνουμε τον χώρο που μας αναλογεί ως γυναίκες. Ένα σωματικό ποίημα που εξερευνά τον πυρήνα της γυναικείας δύναμης μέσα από το βλέμμα και την κίνηση. To ODE είναι μια πράξη ενσώματης ποίησης – δυναμική, μελωδική, συμπυκνωμένη. Μετά το LANDSCAPE, το οποίο συνεχίζει για τρίτη χρονιά να ταξιδεύει σε φεστιβάλ της Ευρώπης με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Programme, το νέο έργο της Έλενας Αντωνίου ακολουθεί τη διαδρομή εκείνη που μετακινεί το βλέμμα, τον χώρο, τον χρόνο και τη σχέση με τους θεατές.
Στο ODE, οι δύο καλλιτέχνιδες επαναπροσδιορίζουν τον εκάστοτε θεσμικό χώρο παρουσίασής του σε πεδίο συντονισμού και στέκονται εκεί όπου συναντιούνται η ρήξη και η αναγέννηση. Το βλέμμα καθορίζει, βλέποντας με τον ερωτισμό που διεκδικεί να φέρει κοντά, να ενώσει. Η ευαλωτότητα γίνεται δίοδος προς μια άλλη ισχύ. Οι ιεραρχίες και οι ρόλοι υποχωρούν. Η παρουσία επιβάλλεται, γίνεται ήχος, η κίνηση δόνηση και η συνύπαρξη μια μορφή διεκδίκησης. Όπως λέει η Audre Lorde: «Your silence will not protect you.»
Μετά την παρουσίαση του έργου LANDSCAPE στο Dance Umbrella 2025, μια παράσταση που «δεν είναι ένα παιχνίδι βλεμμάτων, ούτε μια πρόσκληση για βλέμματα ή επιθυμίες: είναι μια διαμαρτυρία» (Vito De Biasi, “Harper’s Bazaar Italy”), και αποσπώντας κριτικές για το σύνολο της δουλειάς της, η Έλενα Αντωνίου επανέρχεται με το ODE για να βρει αυτή τη φορά τον τρυφερό πυρήνα της γυναικείας δύναμης. Όπως αναφέρει ο Eoin Fenton [«A young(ish) perspective»] στην κριτική του, «αν σήμερα υπάρχει κάποια που φαίνεται ικανή να κρατήσει ζωντανή εκείνη την παράδοση του «χορεύω από τον κόλπο της μήτρας», όπως συνήθιζε να λέει η Martha Graham, αυτή είναι η Έλενα Αντωνίου».
Ιδέα, Χορογραφία, Ερμηνεία: Έλενα Αντωνίου
Ερμηνεία: Άννα Παπαθανασίου
Μουσική: Μαρία Σπίβακ
Δραματουργία: Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου
Καλλιτεχνικός σχεδιασμός: Χρήστος Κυριακίδης
Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης
Συντονισμός στυλιστικής επιμέλειας: Φίλιππος Μίσσας
Φωτογραφίες προώθησης & Γραφιστικός σχεδιασμός: Saint
Συντονισμός παραγωγής (διεθνώς): Άλεξ Παπασημακοπούλου
Συντονισμός παραγωγής (Κύπρος): Λουκία Βασιλείου
Με τη στήριξη: Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ & ONASSIS STEGI Touring Programme.
Η πρεμιέρα της παράστασης πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο στο πλαίσιο του προγράμματος Τερψιχόρη 2025 του Τμήματος Σύγχρονου Πολιτισμού του Υφυπουργείου Πολιτισμού Κύπρου.
@elenantoniou_
«Αφεθείτε ολοκληρωτικά σε αυτήν την πολύτιμη εμπειρία. Και πάνω απ’ όλα, μην ξεχνάτε να αναπνέετε», έγραψε η Nieuwsblad το 2014 για το The Dog Days Are Over. Οι τότε κριτικές δεν διέψευσαν τις προσδοκίες: η συγκεκριμένη παραγωγή αποτέλεσε μια καθοριστική στιγμή αναγνώρισης για τον Jan Martens, ο οποίος πραγματοποίησε μια εκτενή διεθνή περιοδεία με περισσότερες από 100 παραστάσεις. Το 2025, ο Jan Martens και η GRIP δημιούργησαν εκ νέου αυτή την επιτυχημένη παράσταση με νέα διανομή.
Ο Αμερικανός φωτογράφος Philippe Halsman είχε πει κάποτε: «Όταν ζητάς από έναν άνθρωπο να πηδήξει, η προσοχή του στρέφεται κυρίως στην πράξη του άλματος και η μάσκα πέφτει, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό άνθρωπο». Στο The Dog Days Are Over, ο Jan Martens λαμβάνει αυτή τη θέση ως αφετηρία και, μέσα από το άλμα, αποκαλύπτει το πρόσωπο πίσω από τον χορευτή.
Στο έργο αυτό, ο χορευτής ορίζεται καθαρά ως ερμηνευτής που επιδιώκει την τελειότητα. Εκτελώντας μια σύνθετη, μαθηματική, έντονη και εξαντλητική χορογραφία, που απαιτεί απόλυτη ομοιομορφία, οι οκτώ χορευτές τελικά κάνουν λάθη. Και τότε οι μάσκες πέφτουν.
Χάρη στη ριζοσπαστική χορογραφική του μορφή, το έργο αυτό αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται τους χορευτές, τους χορογράφους, τους θεατές και την πολιτιστική πολιτική της εποχής. Δέκα χρόνια αργότερα, τα ερωτήματα αυτά παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, υπό το πρίσμα των σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων: Πού εντοπίζεται η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τέχνη και την ψυχαγωγία; Ποιοι είμαστε ως κοινό όταν παρατηρούμε την εξάντληση των χορευτών σαν να πρόκειται για ταυρομαχία σε αρένα; Είναι ο σύγχρονος χορός ένα είδος «στριπτίζ» για την ελίτ; Το The Dog Days Are Over μετατοπίζει τη θέση του θεατή: από παθητικό δέκτη της εμπειρίας σε ενεργό στοχαστή της.
Ο Jan Martens (1984, Βέλγιο) σπούδασε στη Σχολή Χορού Fontys στο Tilburg και αποφοίτησε το 2006 από το τμήμα χορού του Βασιλικού Ωδείου Artesis της Αμβέρσας. Από το 2010, ως χορογράφος, δημιουργεί τα δικά του έργα, που έχουν έκτοτε παρουσιαστεί εκτενώς σε εθνικό και διεθνές κοινό. Το έργο του Jan Martens βασίζεται στην πεποίθηση ότι κάθε σώμα μπορεί να επικοινωνήσει και ότι κάθε σώμα έχει κάτι να πει. Αυτή η άμεση επικοινωνία αρθρώνεται μέσα από διαφανείς μορφές. Το έργο του λειτουργεί ως ένα καταφύγιο, όπου η έννοια του χρόνου καθίσταται εκ νέου απτή και όπου υπάρχει χώρος για παρατήρηση και συναίσθημα, αλλά και για στοχασμό. Για να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, δεν επιδιώκει τόσο να αναπτύξει μια δική του κινησιολογική γλώσσα, όσο να αναδιαμορφώσει και να επανατοποθετήσει υπάρχοντα ιδιώματα σε νέο πλαίσιο, επιτρέποντας τη δημιουργία νέων ιδεών. Σε κάθε νέο έργο επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ κοινού και ερμηνευτή. Για το έργο του, ο Jan Martens τιμήθηκε με το βραβείο Prins Bernhard Cultuurfonds – North Brabant (2014) και το βραβείο Charlotte Köhler (2015). Στη Γαλλία, στέφθηκε Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Ordre des Arts et des Lettres). Είναι συνεργαζόμενος καλλιτέχνης με τους οργανισμούς DE SINGEL Antwerp, La Comédie de Clermont-Ferrand SN, Opera Ballet Vlaanderen, Maison de la danse Lyon και τη Biennale Χορού της Λυών.
Χορογραφία: Jan Martens
Υπεύθυνος προβών / Καλλιτεχνική υποστήριξη: Naomi Gibson
Καλλιτεχνική υποστήριξη / Καθοδήγηση: Steven Michel, Piet Defrancq
Ερμηνευτές: Pierre Bastin, Camilla Bundel, Jim Buskens, Zoë Chungong, Simon Lelièvre, Florence Lenon, Elisha Mercelina, Dan Mussett, Pierre Adrien Touret, Zora Westbroek, Maisie Woodford, Paolo Yao
Αρχική διανομή: Piet Defrancq, Naomi Gibson, Nelle Hens, Julien Josse, Kimmy Ligtvoet, Cherish Menzo, Steven Michel, Laura Vanborm και/ή Morgane Ribbens, Ilse Ghekiere, Victor Dumont, Connor Schumacher, Caspar Knops, Amerigo Delli Bove, Daniel Barkan
Δραματουργία: Renée Copraij
Σχεδιασμός φωτισμού: Jan Fedinger
Ενδυματολογική επιμέλεια 2025: Sofie Durnez
Τεχνικοί περιοδείας: Michel Spang, Elke Verachtert, Nele Verreyken
Γραφιστικός σχεδιασμός: Nick Mattan
Πρακτική άσκηση γραφιστικού σχεδιασμού: Joëlle Desmet
Φυσικοθεραπεία και οστεοπαθητική: Fourward Gent, Inge Haeyaert, Lode Verreyen
Παραγωγή: GRIP (Francisca Alves, Hanne Doms, Anneleen Hermans, Rudi Meulemans, Klaartje Oerlemans, Jennifer Piasecki, Sylvie Svanberg, Nele Verreyken, Kato Wilms)
Διεθνής διανομή: A propic / Line Rousseau, Marion Gauvent
Συνεργάτες 2023–2027: La Comédie de Clermont-Ferrand SN, Maison de la danse / Pôle européen de création, με την υποστήριξη της Biennale de Lyon
Συμπαραγωγή Dog Days 2014: Frascati Producties, SPRING Performing Arts Festival, DansBrabant, La Briqueterie CDC du Val-de-Marne, tanzhaus nrw και TAKT Dommelhof
Συμπαραγωγή Dog Days 2025: Theater Rotterdam, DE SINGEL, Le Carreau – Scène nationale de Forbach et de l’Est Mosellan, Perpodium
Dog Days 2014 με την οικονομική στήριξη των: The Government of Flanders και Performing Arts Fund NL
Dog Days 2025 με την οικονομική στήριξη των: The Flemish Government, Tax Shelter of the Belgian Federal Government μέσω Cronos Invest, bpost’s Star4U fund
Dog Days 2014 με την στήριξη των: workspacebrussels και wpZimmer
Dog Days 2014 ευχαριστίες: Dansateliers, Conny Janssen Danst, JAN και ICKamsterdam
Dog Days 2025 ευχαριστίες: Opera Ballet Vlaanderen, c o r s o
Με τη στήριξη: Dance Reflections by Van Cleef & Arpels
www.grip.house | www.apropic.com
FB: @grip.artists @jan.martens.5249
IG: @grip.artists | @apropic_agency | @janmartenss
Το έργο Tempo διερευνά τον χρόνο, την αίσθηση του χρόνου, καθώς και την επιτάχυνση, την επιβράδυνση και την παύση του. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ένα φαινομενικά ασήμαντο γεγονός που λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις, αποκαλύπτοντας την ευθραυστότητα της ζωής.
Το Tempo αποτελεί την πρώτη συνεργασία μεταξύ του μάγου και εικαστικού καλλιτέχνη Kalle Nio και του χορογράφου Fernando Melo. Βασίζεται σε κείμενο του Harry Salmenniemi, καθώς και σε σκηνές χωρίς λόγια που αναπτύσσονται γύρω από τον χορό και τα σκηνικά τεχνάσματα, όπου ο χρόνος επιβραδύνεται, αντιστρέφεται και ακινητοποιείται. Το Tempo καλεί το κοινό να αναρωτηθεί πώς διαμορφώνεται η εμπειρία του χρόνου και με ποιους τρόπους μπορεί να γίνει αντιληπτός. Ταυτόχρονα, αφυπνίζει τον θεατή ως προς τη δική του χρονικότητα. Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Samuli Kosminen. Πρόκειται για τη δεύτερη συνεργασία μεταξύ των Nio, Salmenniemi και Kosminen. Η προηγούμενη παραγωγή τους, με τίτλο Nopeussokeus, έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Kiasma το 2010 και στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε δώδεκα θέατρα, σε επτά χώρες και σε πέντε γλώσσες. Οι Nio και Salmenniemi έχουν, επίσης, συνεργαστεί στην κινηματογραφική εγκατάσταση Yö, που παρουσιάστηκε στο Mänttä Art Festival το 2022. Ο Βραζιλιάνος χορογράφος Fernando Melo, με έδρα τη Σουηδία και διεθνή δράση, δημιουργεί μια χορογραφία για τρεις εξαίρετους ερμηνευτές που αψηφά τη βαρύτητα και τον χρόνο. Η Σλοβένα χορεύτρια και μαριονετίστρια Barbara Kanc, ο Ιταλός χορευτής Luigi Sardone και ο Σουηδός χορευτής-ακροβάτης Winston Reynolds κινούνται σε ένα πεδίο μεταξύ χορού, θεάτρου και ακροβατικών. Οι κινήσεις τόσο των ερμηνευτών όσο και του σκηνικού αγγίζουν, αλλά και υπερβαίνουν, τα όρια του αδύνατου. Το έργο αποτελεί διεθνή συμπαραγωγή. Στη Φινλανδία, υλοποιείται από τη WHS σε συνεργασία με το Helsinki Festival. Στη Σλοβενία, εταίρος παραγωγής είναι το LGL - National Puppet Theatre. Το έργο υλοποιείται με τη στήριξη του ιδρύματος Alfred Kordelin Foundation.
Ο Kalle Nio (1982) είναι Φινλανδός σκηνοθέτης, εικαστικός και μάγος, γνωστός για τον συνδυασμό εικαστικού θεάτρου, πειραματικού κινηματογράφου, σύγχρονου τσίρκου και μαγικών. Η ομάδα του, WHS, έχει παρουσιάσει έργα σε περισσότερα από 200 θέατρα σε πάνω από 40 χώρες, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση. Απόφοιτος Μεταπτυχιακού στις Καλές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Ελσίνκι, ο Nio έχει συνεργαστεί με σημαντικούς οργανισμούς όπως Fondation d’entreprise Hermès, Helsinki Festival και Théâtre de la Cité Internationale στο Παρίσι.
Ο Fernando Melo, με καταγωγή από τη Βραζιλία, έχει διανύσει σημαντική καριέρα στην Ευρώπη, δημιουργώντας χορογραφίες για κορυφαίες ομάδες χορού όπως Göteborgs Operans Danskompani, Skånes Dansteater και Ballet Hispánico New York. Τα έργα του ενσωματώνουν συχνά στοιχεία μαγείας και σκηνικά τεχνάσματα, εμπλουτίζοντας παραγωγές τόσο στον χορό όσο και στην όπερα, συμπεριλαμβανομένων συνεργασιών με τη La Monnaie στις Βρυξέλλες και τη Royal Danish Opera στην Κοπεγχάγη. Γνωστός για την καινοτόμο και διεπιστημονική του προσέγγιση, ο Melo συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση της διεθνούς σκηνής του χορού και της όπερας.
Σύλληψη: Nio, Melo & Salmenniemi
Σκηνοθεσία: Kalle Nio
Χορογραφία: Fernando Melo
Κείμενο: Harry Salmenniemi
Ερμηνευτές: Barbara Kanc, Winston Reynolds, Luigi Sardone, Iiro Näkki
Μουσική & Σχεδιασμός ήχου: Samuli Kosminen
Ενδυματολογία: Georgina Spencer
Σχεδιασμός φωτισμού: Johannes Hallikas
Διεύθυνση σκηνής: Hedda Liukkala
Επικεφαλής φωτισμού: June Horton-White
Τεχνικός περιοδείας: Emilie Largier
Οργάνωση & Διαχείριση περιοδείας: Yellow Everything
Φωτογραφία & Trailer: Kalle Nio
Παραγωγή: WHS / Kalle Nio
Συμπαραγωγή: Helsinki Festival, Lutkovno Gledališče Ljubljana, Σλοβενία
Με τη στήριξη: Alfred Kordelin Foundation, Saastamoinen Foundation
@kallenio
@fernando_melo_
